প্ৰকৃতিৰ বিচাৰ আৰু কৰ্মফলৰ বিধান
প্ৰকৃতি কেৱল নিৰ্জীৱ বস্তু নহয়, ই এক সচেতন সত্তা যাৰ নিজস্ব আৰু অপৰিবৰ্তনীয় নিয়ম আছে। মানুহে নিজৰ সীমাহীন স্বাৰ্থ আৰু বিলাসিতাৰ বাবে ধৰিত্ৰীৰ ওপৰত যি নিৰ্যাতন চলাইছে, তাৰ ফলস্বৰূপেই আজি গোলকীয় উষ্ণতা বৃদ্ধি, অকাল মহামাৰী আৰু ভয়াবহ প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগৰ সৃষ্টি হৈছে। মানৱ জাতিয়ে কৰা প্ৰতিটো ভুলৰ বাবে আজি আমি প্ৰকৃতিৰ আদালতত উত্তৰদায়ী হ’ব লগা হৈছে। ইয়াৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ হ’লে আমি আমাৰ ভুল স্বীকাৰ কৰি প্ৰকৃতিৰ ওচৰত ক্ষমা মাগিবই লাগিব।
মুক্তিৰ পথ: "মা আৰু প্ৰকৃতি" দৰ্শন
বৰ্তমানৰ এই সংকটময় সন্ধিক্ষণত সমগ্ৰ মানৱ জাতিৰ পৰিত্ৰাণৰ বাবে কেৱল এটা পথেই মুকলি আছে— সেয়া হৈছে প্ৰকৃতিৰ সৈতে একাত্ম হোৱা। "মা আৰু প্ৰকৃতি" কোনো সংকীৰ্ণ ধৰ্মীয় গণ্ডীত আৱদ্ধ নহয়, ই হ’ল এক বিশ্বজনীন জীৱন দৰ্শন, যাৰ মূল স্তম্ভসমূহ হ’ল:
মানৱীয়তাৰ পূজা: কোনো ধৰ্ম-বৰ্ণৰ বিভেদ নোহোৱাকৈ হিংসা আৰু দ্বেষ পৰিহাৰ কৰি প্ৰতিজন মানুহক প্ৰেম আৰু সন্মানেৰে আঁকোৱালি লোৱা।
প্ৰকৃতিৰ সুৰক্ষা: গছ-লতা, জীৱ-জন্তু আৰু পঞ্চভূতক (মাটি, পানী, বায়ু, আকাশ, অগ্নি) ঈশ্বৰ জ্ঞান কৰি শ্ৰদ্ধা জনোৱা আৰু সৰ্বতোপ্ৰকাৰে সুৰক্ষা প্ৰদান কৰা।
আত্মসংযম আৰু সৰলতা: অত্যধিক বিলাসিতাৰ অন্ধ দৌৰ ত্যাগ কৰি প্ৰকৃতিৰ সৈতে সামঞ্জস্য ৰাখি এক সৰল আৰু পবিত্ৰ জীৱন যাপন কৰা।
ভৱিষ্যতৰ অস্তিত্বৰ বাবে এক শেষ আহ্বান
মানৱ সভ্যতাৰ অস্তিত্ব সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰকৃতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। প্ৰকৃতি সুৰক্ষিত থাকিলেহে মানৱ জাতি সুৰক্ষিত থাকিব। যদি আমি আজি প্ৰকৃতিৰ চৰণত আশ্ৰয় লৈ নিজৰ আচৰণ শুধৰাই নলওঁ, তেন্তে ভৱিষ্যতৰ ধ্বংসলীলা অনিবাৰ্য। আহক, আমি সকলোৱে মিলি ধৰিত্ৰী আইক ৰক্ষা কৰাৰ এক পবিত্ৰ সংকল্প লওঁ।
সৃষ্টি ৰচনা
মা আৰু প্ৰকৃতি
পৃথিৱীৰ মানৱ ধৰ্ম
মাধৱ গগৈ
গোলাঘাট, অসম (ভাৰত)
No comments:
Post a Comment