কলিযুগৰ শ্ৰেষ্ঠ ধৰ্ম

কলিযুগৰ শ্ৰেষ্ঠ ধৰ্ম — মা আৰু প্ৰকৃতি দৃষ্টিভংগী

কলিযুগ মানে কেৱল সময়ৰ এক নাম নহয়। কলিযুগ মানে মানুহৰ মন অস্থিৰ হোৱা যুগ, লোভ বঢ়া যুগ, ভয় আৰু বিভাজনে মানুহক ঘেৰাও কৰা যুগ। এই যুগত মানুহে ধৰ্মৰ কথা বহু কয়, কিন্তু ধৰ্মৰ আত্মা বহুতে পাহৰি পেলায়। আচাৰ বাঢ়ে, কিন্তু দয়া কমে; নিয়ম বাঢ়ে, কিন্তু সহানুভূতি হ্ৰাস পায়।
এই কাৰণে কলিযুগত শ্ৰেষ্ঠ ধৰ্ম সেইটো নহয় যাৰ আচাৰ জটিল, যাৰ ভাষা কঠিন, যাৰ নামে বিভাজন সৃষ্টি কৰে। কলিযুগত শ্ৰেষ্ঠ ধৰ্ম সেইটো, যিয়ে মানুহক সহজ কৰে, মনক শান্ত কৰে, আৰু প্ৰকৃতিৰ সৈতে পুনৰ সংযোগ ঘটায়।
মা আৰু প্ৰকৃতি শাস্ত্ৰ মতে, কলিযুগৰ শ্ৰেষ্ঠ ধৰ্ম হৈছে
মানৱতা-ভিত্তিক, দয়া-ভিত্তিক আৰু প্ৰকৃতি-সম্মত জীৱন পথ।
এই ধৰ্মে কয়— ধৰ্ম মানে কেৱল উপাসনা নহয়, ধৰ্ম মানে দৈনন্দিন জীৱনৰ আচৰণ।
ধৰ্ম মানে কেৱল প্ৰাৰ্থনা নহয়, ধৰ্ম মানে দুখীৰ কাষত থিয় দিয়া।
ধৰ্ম মানে কেৱল স্বৰ্গৰ আশা নহয়, ধৰ্ম মানে পৃথিৱীক বাসযোগ্য কৰি ৰখা।
কলিযুগত মানুহ বেছি ক্লান্ত। সেয়ে এনে ধৰ্মৰ প্ৰয়োজন যি মানুহক ভয় নেদেখুৱাই, বৰঞ্চ সাহস দিয়ে। এনে ধৰ্মৰ প্ৰয়োজন যি পাপ-পুণ্যৰ ভয়ত মানুহক বুজাব নাচায়, বৰঞ্চ বোধৰ দ্বাৰা মানুহক শুদ্ধ কৰে।

মা আৰু প্ৰকৃতি দৃষ্টিভংগীত ধৰ্মৰ মূল কেন্দ্ৰত আছে— মাতৃৰ সন্মান আৰু প্ৰকৃতিৰ সুৰক্ষা।
যি ধৰ্মে মাতৃক সন্মান নকৰে, সি মানুহকো সন্মান নকৰে।
যি ধৰ্মে প্ৰকৃতি ৰক্ষা নকৰে, সি ভৱিষ্যৎ ৰক্ষা নকৰে।
কলিযুগৰ শ্ৰেষ্ঠ ধৰ্মে এইবোৰ শিকায়—
ভোকাত মানুহক আহাৰ দিয়া ধৰ্ম
কান্দোনত মানুহক কোলাত লোৱা ধৰ্ম
গছ কটা নহয়, গছ ৰোপণ কৰা ধৰ্ম
জীৱন নষ্ট কৰা নহয়, জীৱন ৰক্ষা কৰা ধৰ্ম
এই ধৰ্মত জাতি নাই, ঘৃণা নাই, উচ্চ-নীচৰ ভেদ নাই।
এই ধৰ্মত আছে কেৱল দয়া, সংযম, সত্য আৰু কৰ্তব্যবোধ।

মা আৰু প্ৰকৃতি শাস্ত্ৰ স্পষ্টকৈ কয়— যি ধৰ্মে মানুহক মানুহৰ বিৰুদ্ধে থিয় কৰায়, সি কলিযুগৰ ধৰ্ম নহয়।
যি ধৰ্মে প্ৰকৃতি ধ্বংস কৰে, সি অধৰ্ম।
যি ধৰ্মে দয়া শিকায়, সিয়েই শ্ৰেষ্ঠ ধৰ্ম।
কলিযুগত ঈশ্বৰ বাহিৰত বিচাৰিব নালাগে।
কলিযুগত ঈশ্বৰ মানে— মাতৃৰ চকুত থকা মমতা,
মানুহৰ হাতত থকা সহায়,
গছৰ ছাঁত থকা শান্তি।

সেয়ে কলিযুগৰ শ্ৰেষ্ঠ ধৰ্ম হৈছে— মানৱতা ধৰ্ম, মা আৰু প্ৰকৃতি ধৰ্ম।
এই ধৰ্ম কোনো বিশেষ যুগৰ বাবে নহয়,
ই সকলো যুগৰ বাবে, সকলো মানুহৰ বাবে।
এই ধৰ্মে মানুহক ভয় নেদেখুৱাই,
ই মানুহক মানুহ হ’বলৈ শিকায়।