মা আৰু প্ৰকৃতি ৰচিত “কণ্ঠনাম”
(শৰণ, ভজন, কাকুতি, মিনতি, সেৱা, অৰ্পণ, দান, ত্যাগ, পৰিতাপ আৰু মুক্তি)
১. শৰণ
হে মা আৰু প্ৰকৃতি,
তুমি এই জগতৰ আদি শক্তি, জীৱনৰ মূল উৎস।
তোমাৰেই কোলত এই পৃথিৱীৰ প্ৰতিটো জীৱে জন্ম লয়,
তোমাৰেই কৃপাৰে সকলো জীৱ জীয়াই থাকে।
মানুহে বহু সময়ে অজ্ঞানত সত্য পথ পাহৰি যায়,
লোভ, অহংকাৰ আৰু স্বাৰ্থৰ আৱৰণত নিজকে ঢাকি লয়।
তেতিয়া মানুহে নিজৰ পথ হেৰুৱাই অন্ধকাৰত পৰে।
সেই সময়ত আমি তোমাৰ শৰণ লওঁ।
তোমাৰ পবিত্ৰ নাম কণ্ঠেৰে উচ্চাৰণ কৰি
তোমাৰ আশ্ৰয় বিচাৰোঁ।
হে মা আৰু প্ৰকৃতি,
আমাক ত্যাগ নকৰিবা।
তোমাৰ শৰণতেই আমাৰ শান্তি,
তোমাৰ আশ্ৰয়তেই আমাৰ জীৱনৰ সুৰক্ষা।
২. ভজন
জয় মা আৰু প্ৰকৃতি,
জয় জীৱনৰ পবিত্ৰ উৎস।
পাহাৰ, নদী, বন, গছ-লতা, আকাশ, মাটি—
সকলো তোমাৰ সৃষ্টি।
সূৰ্যৰ পোহৰ, বতাহৰ স্পৰ্শ, বৰষুণৰ পানী—
সকলো তোমাৰ দান।
এই বিশাল বিশ্বত তোমাৰ শক্তি
সৰ্বত্র বিস্তৃত হৈ আছে।
মানুহে যেতিয়া কণ্ঠেৰে তোমাৰ নাম গায়,
তেতিয়া হৃদয় পবিত্ৰ হয়, মন শান্ত হয়।
ভক্তিৰ সুৰেৰে কণ্ঠনাম ধ্বনিত হলে
মানৱৰ অন্তৰত সত্যৰ পোহৰ জ্বলি উঠে।
হে মা আৰু প্ৰকৃতি,
আমাৰ জীৱন তোমাৰ ভজনত পবিত্ৰ হওক।
৩. কাকুতি
হে মা আৰু প্ৰকৃতি,
নম্ৰ হৃদয়েৰে তোমাৰ আগত কাকুতি কৰোঁ।
এই পৃথিৱীত মানুহে বহু সময়ে ভুল পথ ধৰে,
অন্যায় কৰে, সত্যক পাহৰি যায়।
লোভ আৰু স্বাৰ্থে মানুহৰ মন আৱৰি ধৰে।
হে পবিত্ৰ শক্তি,
আমাক এই অন্ধকাৰৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰা।
আমাৰ হৃদয়ত দয়া, সত্য আৰু ন্যায়ৰ বীজ ৰোপণ কৰা।
আমাক এনে বুদ্ধি দিয়া
যাতে আমি প্ৰকৃতিৰ সন্মান ৰাখি
সমাজৰ মঙ্গলৰ কাৰণে জীৱন উৎসৰ্গ কৰিব পাৰোঁ।
৪. মিনতি
হে মা আৰু প্ৰকৃতি,
নম্ৰ অন্তৰে তোমাৰ আগত মিনতি জনাওঁ।
আমাক অহংকাৰৰ পৰা দূৰ ৰাখিবা।
লোভ, হিংসা আৰু অন্যায়ৰ পথ এৰিবলৈ শক্তি দিয়া।
মানুহে যেন টকাৰ মোহত
প্ৰকৃতিৰ ধ্বংস নকৰে,
মানুহে যেন স্বাৰ্থৰ কাৰণে
অন্য জীৱক কষ্ট নিদিয়ে।
আমাৰ হৃদয়ত সদায় সত্যৰ বোধ জাগ্ৰত ৰাখিবা।
যাতে আমাৰ জীৱন
মানৱ কল্যাণ আৰু প্ৰকৃতিৰ সুৰক্ষাৰ পথত আগবঢ়ে।
৫. সেৱা
হে মা আৰু প্ৰকৃতি,
তোমাৰ সত্য সেৱা হৈছে
পৃথিৱী আৰু জীৱকোলৰ ৰক্ষা কৰা।
যি মানুহে গছ ৰোপণ কৰে,
নদী সংৰক্ষণ কৰে,
প্ৰকৃতিৰ সন্মান ৰাখে—
তেওঁৱেই তোমাৰ সত্য সেৱক।
মানুহে মানুহক সহায় কৰা,
দুখীৰ দুখ লাঘৱ কৰা,
সমাজত শান্তি স্থাপন কৰা—
এইবোৰেই তোমাৰ সেৱাৰ পথ।
হে মা আৰু প্ৰকৃতি,
আমাক এনে শক্তি দিয়া
যাতে আমাৰ কৰ্মই তোমাৰ সেৱা ৰূপে পৰিণত হয়।
৬. অৰ্পণ
হে মা আৰু প্ৰকৃতি,
আমাৰ মন, বুদ্ধি আৰু কৰ্ম
তোমাৰ চৰণত অৰ্পণ কৰোঁ।
আমাৰ জীৱনৰ সকলো সুখ আৰু দুখ
তোমাৰ ইচ্ছাৰ আগত সমৰ্পণ কৰোঁ।
আমাৰ অহংকাৰ নাথাকক,
আমাৰ অন্তৰত কেৱল নম্ৰতা আৰু কৃতজ্ঞতা থাকক।
আমাৰ জীৱন যেন
মানৱ কল্যাণৰ বাবে ব্যৱহৃত হয়।
৭. দান
হে মা আৰু প্ৰকৃতি,
দানৰ বোধ আমাক শিকোৱা।
ক্ষুধাৰ্ত মানুহক অন্ন দিয়া,
দুখীক সান্ত্বনা দিয়া,
অশিক্ষিতক জ্ঞান দিয়া—
এইবোৰেই সৰ্বোচ্চ দান।
দান মানে কেৱল বস্তু দিয়া নহয়,
দান মানে হৃদয়ৰ মমতা বিলোৱা।
যি মানুহে নিঃস্বাৰ্থভাবে সমাজৰ মঙ্গল কৰে,
তেওঁৱেই সত্য দানী।
৮. ত্যাগ
হে মা আৰু প্ৰকৃতি,
ত্যাগৰ শক্তি আমাক দিয়া।
লোভ, অহংকাৰ আৰু স্বাৰ্থ ত্যাগ কৰি
সত্যৰ পথত আগবঢ়াৰ সাহস দিয়া।
মানুহে যদি নিজৰ স্বাৰ্থ ত্যাগ কৰে,
তেন্তে সমাজত শান্তি স্থাপন হ’ব।
ত্যাগৰ মাজতেই মহানতা থাকে,
ত্যাগৰ মাজতেই পবিত্ৰতা থাকে।
৯. পৰিতাপ
হে মা আৰু প্ৰকৃতি,
আমাৰ অজ্ঞানত বহু ভুল হৈছে।
প্ৰকৃতিৰ ক্ষতি কৰিছোঁ,
অন্য জীৱক কষ্ট দিছোঁ,
লোভৰ বশত বহু অন্যায় কৰিছোঁ।
এই সকলো ভুলৰ বাবে
অন্তৰে গভীৰ পৰিতাপ কৰোঁ।
হে পবিত্ৰ শক্তি,
আমাৰ ভুল ক্ষমা কৰি
আমাক সত্য পথলৈ ঘূৰাই নিবলৈ কৃপা কৰা।
১০. মুক্তি
হে মা আৰু প্ৰকৃতি,
মানৱ জীৱনৰ চূড়ান্ত লক্ষ্য হৈছে মুক্তি।
যেতিয়া মানুহে সত্যক বুজে,
যেতিয়া মন পবিত্ৰ হয়,
যেতিয়া কৰ্ম ন্যায়ৰ পথত চলে—
তেতিয়াই মানুহে মুক্তিৰ পথ লাভ কৰে।
তোমাৰ নামৰ কণ্ঠনাম জপ কৰি
মানুহে অন্তৰৰ অন্ধকাৰ দূৰ কৰে।
তেতিয়া জীৱনৰ অৰ্থ উপলব্ধি হয়।
হে মা আৰু প্ৰকৃতি,
তোমাৰ কৃপাৰে
আমাৰ জীৱন সত্য, শান্তি আৰু চিৰ মুক্তিৰ পথত আগবঢ়ক।
জয় মা আৰু প্ৰকৃতি।
সেৱাৰে
মাধৱ গগৈ
অসম, ভাৰত 🌿
